به گزارش اکوبان، یکی از نقاط ضعف اصلی این نمایشگاه، حضور شرکتها و مؤسساتی بود که ارتباط چندانی با بازار سرمایه نداشتند. از برخی شرکتهای خدماتی و تجاری گرفته تا مؤسسات غیرمرتبط با حوزه مالی، حضور این مجموعهها نهتنها به پراکندگی محتوایی نمایشگاه منجر شد، بلکه هزینههای قابلتوجهی را به برگزارکنندگان و بازدیدکنندگان تحمیل کرد.
این در حالی است که نمایشگاه صنعت مالی تهران، با سابقهای طولانیتر، تمرکز تخصصیتر و حضور بازیگران اصلی بازار سرمایه، همچنان بهعنوان مرجع اصلی این حوزه شناخته میشود. از اینرو می توان گفت برگزاری رویدادی مشابه در مشهد، بدون برنامهریزی دقیق و تمایز مشخص، به موازیکاری غیرضروری و هدررفت منابع مالی و انسانی انجامید.
نکته تأسفبار دیگر، رویکرد تبلیغاتی و نمایشی این نمایشگاه بود که بیشتر به یک “شوآف” شبیه بود تا یک رویداد تخصصی. تصاویر منتشرشده در شبکههای اجتماعی و گزارشهای خبری نشاندهنده غرفههای پرزرقوبرق، تفاهمنامههای تشریفاتی و برنامههای جانبی غیرمرتبط با اهداف اصلی نمایشگاه بود. این در حالی است که هزینههای کلان صرفشده برای میزبانی این رویداد، که با حمایت مستقیم استانداری خراسان رضوی برگزار شد، میتوانست در جهت رفع مشکلات واقعی بازار سرمایه در این استان به کار گرفته شود.
یکی از این مشکلات، بلاتکلیفی حدود ۴ میلیون سهامدار سهام عدالت در استان خراسان رضوی است. این سهامداران، که بخش قابلتوجهی از جمعیت این استان را تشکیل میدهند، همچنان با چالشهایی نظیر عدم شفافیت در مدیریت داراییها و معطل ماندن برگزاری مجمع سالیانه سرمایه گذاری استانی سهام عدالت، تأخیر در پرداخت سود سهام و نبود اطلاعرسانی دقیق مواجهاند.
نمایشگاه مشهد فرصتی طلایی بود تا با برگزاری نشستهای تخصصی و ارائه راهکارهای عملی، به دغدغههای این سهامداران پاسخ داده شود. اما متأسفانه، این رویداد به جای تمرکز بر حل مسائل واقعی، به صحنهای برای نمایشهای تبلیغاتی و جلسات تشریفاتی تبدیل شد که خروجی ملموسی برای سهامداران و فعالان بازار به همراه نداشت.
علاوه بر این، فقدان هماهنگی میان نهادهای برگزارکننده، از جمله استانداری و مجموعه تابعه سازمان بورس، به ضعفهای اجرایی این نمایشگاه دامن زد. در شرایطی که بازار سرمایه ایران با چالشهایی نظیر کاهش اعتماد عمومی، نوسانات شدید و نیاز به آموزش و فرهنگسازی مواجه است، برگزاری رویدادهایی با هزینههای گزاف و بدون برنامهریزی استراتژیک، نهتنها کمکی به توسعه این بازار نمیکند، بلکه به بیاعتمادی بیشتر سرمایهگذاران منجر میشود.
در پایان، لازم است مسئولان برگزارکننده نمایشگاه، بهویژه استانداری خراسان رضوی و سازمان بورس، با بازنگری در رویکرد خود، از تکرار چنین رویدادهای پرهزینه و کمفایده جلوگیری کنند. تمرکز بر حل مشکلات سهامداران، تقویت زیرساختهای بازار سرمایه و پرهیز از موازیکاری با رویدادهای معتبر مانند نمایشگاه صنعت مالی تهران، میتواند منابع محدود کشور را به سمت توسعه پایدار و واقعی اقتصاد هدایت کند. بازار سرمایه ایران بیش از نمایشهای تبلیغاتی، به شفافیت، اعتمادسازی و اقدامات عملی نیاز دارد.
