به گزارش پایگاه خبری اکوبان، بر اساس اطلاعات منتشر شده از سوی روابط عمومی فولاد سنگان، تولید کنسانتره این شرکت در اردیبهشت ماه به بیش از ۳۴۴ هزار تن رسید. با این حال، این میزان تنها معادل ۹۰ درصد برنامه پیشبینیشده بوده است. به بیان دیگر، حدود ۳۸ هزار تن از تولید هدفگذاری شده در این بخش محقق نشده است، رقمی که نمیتوان به سادگی از کنار آن عبور کرد.
کنسانتره سنگآهن نخستین محصول فرآوریشده در زنجیره فولاد محسوب میشود و هرگونه اختلال یا کاهش تولید در این بخش میتواند بر عملکرد واحدهای گندلهسازی و در نهایت فولادسازی اثرگذار باشد. از این رو، فاصله ۱۰ درصدی میان برنامه و عملکرد واقعی، تنها یک عدد در گزارش تولید نیست، بلکه میتواند نشانهای از وجود محدودیتهایی در بخشهای بالادستی عملیات باشد.
نکته قابل توجه آن است که در گزارش منتشر شده، توضیح مشخصی درباره دلایل عدم تحقق کامل برنامه تولید کنسانتره ارائه نشده و تنها به «تلاش تیمهای عملیاتی برای رفع گلوگاههای تولید» اشاره شده است. همین عبارت نشان میدهد مدیران شرکت نیز وجود برخی موانع و محدودیتها در مسیر تولید را تأیید کردهاند.
محدودیت انرژی، متهم همیشگی صنعت معدن
یکی از محتملترین عوامل تأثیرگذار بر عملکرد واحدهای معدنی و فرآوری کشور در ماههای اخیر، محدودیتهای انرژی بهویژه برق بوده است. صنعت فولاد و معدن ایران طی سالهای اخیر بارها با برنامههای مدیریت مصرف برق و محدودیتهای فصلی مواجه شده است، موضوعی که به کاهش ظرفیت عملیاتی بسیاری از واحدها منجر شده است.
اگرچه فولاد سنگان در گزارش خود به طور مستقیم به محدودیت انرژی اشاره نکرده، اما با توجه به تجربه سالهای گذشته، این عامل میتواند یکی از دلایل فاصله گرفتن تولید از برنامه مصوب باشد. به ویژه آنکه واحدهای فرآوری سنگآهن برای فعالیت پایدار به تأمین مستمر برق و تجهیزات فرآیندی وابستگی بالایی دارند.
در ادامه بررسیهای اکوبان، چالش تأمین خوراک و حملونقل نیز به عنوان عامل دیگری مطرح میشود که میتواند بر عملکرد واحد کنسانترهسازی اثر بگذارد. وضعیت تأمین سنگآهن و خوراک مورد نیاز خطوط تولید، هرگونه اختلال در استخراج، حمل مواد معدنی یا تأمین پایدار خوراک میتواند به طور مستقیم بر میزان تولید کنسانتره اثرگذار باشد.
در سالهای اخیر فعالان معدنی بارها نسبت به مشکلات حملونقل ریلی، کمبود ناوگان و افزایش هزینههای لجستیکی هشدار دادهاند. این مسائل در منطقه معدنی سنگان نیز همواره به عنوان یکی از چالشهای توسعه مطرح بوده است.
بهرهبرداری حداکثری یا فشار بر تجهیزات؟
احتمال دیگری که میتواند مورد توجه قرار گیرد، وضعیت تجهیزات و تعمیرات خطوط تولید است. در بسیاری از مجتمعهای معدنی، دستیابی به ظرفیتهای بالای تولید به مرور زمان فشار بیشتری بر تجهیزات وارد میکند و در صورت نبود برنامههای مناسب نوسازی و تعمیرات، راندمان عملیاتی کاهش پیدا میکند.
اشاره گزارش فولاد سنگان به «رفع گلوگاههای تولید» میتواند این پرسش را مطرح کند که آیا بخشی از فاصله تولید با برنامه به محدودیتهای فنی و نیاز به ارتقای تجهیزات باز میگردد یا خیر.
چرا این فاصله اهمیت دارد؟
در نگاه نخست، تحقق ۹۰ درصدی برنامه ممکن است عملکردی قابل قبول تلقی شود، اما در مقیاس صنعتی، کسری بیش از ۳۸ هزار تنی تولید کنسانتره در یک ماه، عددی قابل توجه است. استمرار چنین فاصلهای در ماههای آینده میتواند بر برنامه تولید گندله، میزان عرضه به زنجیره فولاد و حتی درآمد عملیاتی شرکت اثرگذار باشد.
از سوی دیگر، فولاد سنگان یکی از تأمینکنندگان مهم مواد اولیه صنعت فولاد کشور محسوب میشود و عملکرد آن تنها محدود به یک شرکت نیست، بلکه بر بخش مهمی از زنجیره ارزش فولاد اثر میگذارد.
ضرورت شفافسازی درباره گلوگاهها
اگرچه گزارش اردیبهشتماه بر موفقیتهای تولیدی و رویکرد «تولید هوشمند» تأکید دارد، اما عدم تحقق کامل برنامه در واحد کنسانترهسازی این پرسش را ایجاد میکند که مهمترین موانع تولید در این مجتمع چیست و چه برنامهای برای رفع آنها وجود دارد؟
پاسخ به این سؤال میتواند تصویر روشنتری از وضعیت عملیاتی فولاد سنگان در اختیار سهامداران، فعالان معدنی و سیاستگذاران صنعتی قرار دهد. اکوبان در پایان این گزارش تأکید میکند: در شرایطی که صنعت فولاد کشور با چالشهایی همچون محدودیت انرژی، کمبود زیرساخت و افزایش هزینههای تولید رو بهرو است، شفافسازی درباره عوامل عقبماندگی از برنامه میتواند به تصمیمگیری دقیقتر برای آینده این صنعت کمک کند.
