به گزارش اکوبان، در سالهای اخیر، بانکها بارها تلاش کردهاند املاک مازاد خود را واگذار کنند، اما در عمل به دلیل نبود خریداران واقعی و رکود عمیق در بازار املاک تجاری و اداری، این سیاست تأثیر چندانی بر کاهش داراییهای غیرمولد شبکه بانکی نداشته است.
از منظر نظری، کاهش بنگاهداری و تمرکز بانکها بر وظایف اصلی خود اقدامی اصولی و مورد تأکید کارشناسان است. با این حال، پرسش اساسی این است که آیا چنین سیاستی در شرایط فعلی اقتصاد ایران واقعبینانه است؟ بسیاری از بانکها در سالهای اخیر دقیقاً به واسطهی همین فعالیتهای بنگاهدارانه توانستهاند از بحران ورشکستگی نجات یابند. در وضعیتی که بانکها ناچار به پرداخت تسهیلات تکلیفی هستند، نرخ بهره بهصورت دستوری تعیین میشود و رقابت واقعی در نظام بانکی وجود ندارد، آیا محدود کردن آنها صرفاً به فعالیتهای کلاسیک بانکی منطقی به نظر میرسد؟
به نظر میرسد پرسش اصلی نه دربارهی «فروش املاک»، بلکه دربارهی جهتگیری کلان سیاستگذار است:
آیا هدف، آزادسازی واقعی نظام بانکی در تعیین نرخها و تسهیلات در کنار کاهش بنگاهداری است؟
یا محدود کردن بانکها از هر دو سو و سوق دادن آنها به سمت بحرانی عمیقتر در نقدینگی و ترازنامهها؟
در نهایت، فروش املاک مازاد میتواند گامی در مسیر شفافیت باشد، اما اگر این سیاست بدون اصلاح ساختارهای کلیدی نظام بانکی پیش برود، ممکن است نه به انضباط مالی، بلکه به فروپاشی تدریجی تکیهگاههای اقتصادی بانکها بینجامد.
غزل غفاریان| خبرنگار اقتصادی
