مجید مرادی*
زمستان گذشته پس از آزادسازی قیمت ها متوجه شدم که در دهک دهم قرار دارم و با بابک زنجانی هم گروهم اما بر خلاف او -و به رغم نداشتن شغل و مسکن و حتی خودروی قیمتی- مشمول دریافت کالابرگ نیستم. مدتی وقتم گرفته شد تا موفق شدم با سامانه وزارت تعاون و رفاه تماس برقرار کنم. به من گفتند علت قطع کالابرگ این است که مقیم خارج از ایران هستید. گفتم من ده سال است که به ایران برگشتهام و پنج سال است که از ایران خارج نشدهام.
گفت باید با در دست داشتن گذرنامه به اداره تعاون و رفاه محل اقامت خود بروید تا ورود شما به ایران ثبت شود. گفتم مگر پلیس فرودگاه ثبت نمیکند؟! چارهای نبود. به اداره تعاون و رفاه رفتم. مسئول بخش رفاه گفت به ما ربطی ندارد. بعد گفت خودش دچار سرطان است و حتی برای تصحیح دهک و درمان خودش هم مشکل داشته و با کلی تلاش توانسته مشکل خودش را با اثبات ابتلا به بیماری صعب العلاج حل کند. او گفت اصلا هیچ دسترسیای به ما داده نشده که بتوانیم اطلاعات افراد را تغییر دهیم. جز آرزوی شفای عاجل برای آن کارمند چه میتوانستم کرد؟!
در سامانهای که برای اعتراض به اطلاعات رفاهی تخصیص داده شده هم اعتراض کردم.
اکنون شش ماه از آن زمان میگذرد و از وزارت تعاون و رفاه پیامک آمده تا همراه تمام اعضای خانواده به دفتر خدمات دولت الکترونیک برویم تا حضور و اقامت ما در ایران ثبت شود. آن زمان که خدمات الکترونیک در ایران وجود نداشت دولت اطلاعات به روز تمام مستاجران را داشت.
این بی در و پیکری را فقط باید وزیر توضیح دهد. هم برای سمتش به عنوان وزیر رفاه و هم به عنوان کارشناس و استاد اقتصاد که بگوید تا طلوع توسعه در ایران چند قرن راه است.
تازه پی میبرم که فرزندان قریب به اتفاق مسئولان بالای کشور که مقیم خارجند چرا به ذهنشان هم خطور نمیکند از سفر دراز خود عزم وطن کنند. باید ده سال بدوند و اثبات کنند مقیم ایران شدهاند تا از یارانه برخوردار شوند!
*تحلیلگر
